Galatasaray Meydanı’nda her hafta bir araya gelen Cumartesi Anneleri, bu hafta da kayıp yakınlarının akıbetini sormak ve adalet talebinde bulunmak için 1040. kez buluştu. Ellerinde kayıp yakınlarının fotoğrafları ve karanfillerle sessizce direnişlerini sürdüren grup, bu hafta 1994 yılında gözaltında kaybedilen Cüneyt Aydınlar’ın hikayesini gündeme taşıdı.
Cüneyt Aydınlar’ın hikayesi, Türkiye’nin karanlık dönemlerinde yaşanan insan hakları ihlallerinin sembolik bir örneği olarak karşımıza çıkıyor. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi öğrencisi olan Aydınlar, 20 Şubat 1994’te Bakırköy’de polisler tarafından gözaltına alındı ve Gayrettepe Siyasi Şube’ye götürüldü. Ancak, gözaltına alındıktan sonra bir daha kendisinden haber alınamadı. Resmi kayıtlara göre, Aydınlar’ın “kaçtığı” iddia edildi, ancak bu iddia, tanıkların ifadeleri ve yaşanan süreç göz önüne alındığında inandırıcılıktan uzak görünüyor.
Oya Ersoy, İnsan Hakları Derneği (İHD) Cezaevi Komisyonu üyesi olarak, Aydınlar’ın gözaltında tutulduğu süreçte yoğun işkence gördüğünü ve ağır yaralı haldeyken polisler tarafından götürüldüğünü aktardı. Ersoy, devletin bu süreçte etkin ve tarafsız bir soruşturma yürütmediğini, ailenin ve İHD’nin başvurularına rağmen adaletin sağlanmadığını vurguladı.
Cumartesi Anneleri, 31 yıldır devam eden bu sessiz direnişte, yalnızca Cüneyt Aydınlar için değil, tüm gözaltında kaybedilenler için adalet talep ediyor. Ersoy’un da belirttiği gibi, “Elleri kelepçeli, ayakkabıları bağcıksız, desteksiz ayakta duramayan birinin polislerin elinden nasıl kaçabileceği” sorusu, devletin resmi açıklamalarının ne kadar inandırıcı olduğunu sorgulatıyor.
İHD Eş Genel Başkanı Eren Keskin ise, “Cüneyt Aydınlar bu devletin kayıtlı gözaltında kaybıdır ve işkence ile katledilmiştir” sözleriyle durumun ciddiyetine dikkat çekti. Keskin’in bu açıklaması, devletin insan hakları ihlallerindeki sorumluluğunu bir kez daha hatırlatıyor.
Cumartesi Anneleri 1040. haftadır sürdürdüğü bu mücadele, yalnızca kayıp yakınlarının adalet arayışı değil, aynı zamanda Türkiye’nin demokratikleşme ve insan hakları mücadelesinin de bir simgesi haline geldi. Her hafta Galatasaray Meydanı’na bırakılan karanfiller, kayıpların anısını yaşatırken, adalet talebinin de sürekli canlı kalmasını sağlıyor.
