2024 yılı, göç yollarında hayatını kaybeden 8 bin 938 insanla, insanlık tarihinin en karanlık sayfalarından birini yazdı. Bu rakam, sadece bir istatistik değil, kapitalist-emperyalist sistemin yarattığı yıkımın ve insan hayatına verdiği değersizliğin bir kanıtıdır. Göçmenler, açlıktan, savaşlardan, baskıdan kaçarken, bu sistemin çarkları arasında can veriyor. Her bir ölüm, bu düzenin insanlık suçunu bir kez daha yüzümüze vuruyor.
IOM’nin açıklamaları, bu trajedinin “kabul edilemez” olduğunu söylüyor. Peki kim kabul ediyor? Kimlerin çıkarları uğruna bu insanlar ölüme terk ediliyor? Dünya kaynakları bir avuç asalak tarafından sömürülürken, milyonlarca insan açlığa, yoksulluğa ve ölüme mahkum ediliyor. Göçmen ölümleri, bu sömürü düzeninin doğrudan bir sonucudur. Emperyalist güçler, ülkeleri işgal ediyor, kaynaklarını talan ediyor, halkları birbirine düşman ediyor ve ardından bu kaostan kaçan insanların ölümünü seyrediyor.
“Her sayının arkasında bir insan var” deniyor. Evet, her sayının ardında bir anne, bir baba, bir çocuk var. Ama bu insanların ölümüne sebep olanlar da birer insan. Onlar, bu düzeni ayakta tutan, sömürüyü derinleştiren, savaşları kışkırtan ve göçmenleri ölüme sürenler. Bu sistem, insan hayatını hiçe sayan bir canavar gibi her gün daha fazla kan içiyor.
Uluslararası toplumun “çözüm” adına sunduğu şeyler ise yalnızca geçici pansumanlar. Göçmen ölümlerini durdurmak için daha fazla “insani yardım” değil, bu sömürü düzenini kökünden yıkmak gerekiyor. Kaynakların adil paylaşımı, halkların kendi kaderini tayin hakkı, emperyalist müdahalelerin son bulması ve sömürünün ortadan kaldırılması şart. Aksi takdirde, her yıl bu rakamlar daha da artacak ve insanlık, bu vahşi düzenin yarattığı acılarla boğuşmaya devam edecek.
Bu trajedi, sadece göçmenlerin değil, tüm insanlığın ayıbıdır. Ve bu ayıp, ancak bu düzeni yıkarak temizlenebilir.
