Maoist önder Cüneyt Kahraman’ın ölümsüzlüğünün 29. yılı, sadece bir anma takvimi değil; aynı zamanda devrimci hareketin kendi içine dönüp bakması gereken bir ideolojik aynadır. Onun bir taş kovuğunda, elinde yanmamış sigarasıyla bıraktığı iz, düşmanın korkusunu örgütlerken, ardıllarına ise ağır bir sorumluluk yüklemiştir: Eylemi, teoriyle tutarlı kılmak.
Savaşın Ortasında Bir Önderlik Diyalektiği
Maoist mücadele, statik bir savunma hattı değil; sürekli bir oluş ve dönüşüm sürecidir. Cüneyt Kahraman, proletarya partisinin en sancılı döneminde görevi üstlenirken, önderliği sadece bir makam değil, bir müdahale aracı olarak görmüştür.
Savaş’ın “hatalara acımasızca neşter vurma” bilinci, Maoist öncünün en temel niteliğidir. Devrimci yapı, kendi içindeki çürümeyi ve hataları temizlemediği sürece, sınıf düşmanına karşı etkili bir darbe indiremez.
Savaş’ın cansız bedenini yok etme çabası, egemen sınıfların “fikri yok edemeyince cismi gizleme” refleksidir. Ancak tarihsel materyalizm bize öğretir ki; kitlelerin bilincine kazınmış bir önderlik, mezarsız bırakılsa da her barikatta yeniden doğar.
Yozlaşma ve İdeolojik Çürüme: “Düne Lanet Yağdıranlar”
Bugün karşı karşıya kalınan en büyük tehlike, düşmanın doğrudan saldırısından ziyade, devrimci saflarda baş gösteren ideolojik likidasyondur. Cüneyt Kahraman’ın ruhu yok edilememiş olsa da, onun mirasını devraldığını iddia edenlerin yaşadığı “yozlaşma ve çürüme” felakettir.
“Komünist bir önderin mirası, sadece onun ismini anmakla değil; onun devrimci tavrını bugünün sınıf savaşımına uyarlamakla korunur.”
Düne lanet okuyan, geçmişin birikimini bir kenara iten ve liberal rüzgarlara kapılan her pratik, aslında Cüneyt Kahraman’ın o taş kovuğunda verdiği kavgaya ihanet niteliğindedir. İdeolojik çürüme, sadece bir gerileme değil; sınıfa ve halka karşı sorumluluğun terk edilmesidir.
Kaypakkayacı Ruhu Yeniden Ete Kemiğe Büründürmek
Gerçek bir Maoist anlayış, yas tutmak yerine mücadeleyi tahkim etmeyi esas alır. Cüneyt Kahraman’ın temsil ettiği “Kaypakkayacı ruh”, mistik bir güç değil; somut koşulların somut tahliline dayanan, kopuşu ve devrimi simgeleyen politik bir duruştur.
Aslolan, bu ruhu nostaljik bir anı olmaktan çıkarıp, günümüzün sömürü düzenine karşı örgütlü bir güce dönüştürmektir. Şavaş’ta (Cüneyt Kahraman) cisimleşen bu kararlılık, ancak yozlaşmaya karşı ideolojik bir temizlik ve halkın temel çıkarlarına sadık bir pratikle yeniden “ete kemiğe” bürünebilir. Cüneyt Kahraman’ı anmak, onun neşterini bugün kendi hatalarımıza ve sistemin yarattığı çürümeye karşı kullanma cesaretini göstermektir. 29 yıl sonra bile düşmanın korkusu sönmemişse, bu korkuyu gerçeğe dönüştürecek olan tek şey; sarsılmaz bir ideolojik duruş ve kavgada ısrardır.
Gelenek ile İhanet Arasında Bir Sınır Çizgisi: Cüneyt Kahraman ve Neşter Bilinci
Devrimci tarihin kilometre taşları, sadece zaferlerle değil, aynı zamanda en zor anlarda sergilenen sarsılmaz duruşlarla döşenir. Maoist partinin 4. Genel Sekreteri Cüneyt Kahraman’ın ölümsüzleşmesinin 29. yılında karşımızda duran tablo, sadece bir kahramanlık anlatısı değil; ideolojik bir hesaplaşmaçağrısıdır.
Savaşın Estetiği ve Ölümün Korkusuzluğu
Cüneyt Kahraman, teoriyi odaların steril havasında değil, savaşın en çıplak haliyle yaşandığı alanlarda ete kemiğe büründürmüştür. Bir taş kovuğunda, elinde yanmamış sigarasıyla son nefesini verirken sergilediği o sakin ama devrimci vakur duruş, düşmanın neden onun cansız bedeninden dahi korktuğunun cevabıdır.
Düşman, bedeni yok ederek o bedende temsil edilen Kaypakkayacı ihtilalci ruhun kitlelere ulaşmasını engelleyebileceğini sanmıştır. Oysa komünist önderlik, fiziksel varlığın ötesinde, bir yöntem ve bir kopuş felsefesidir.
Revizyonist Çürümeye Vurulan Neşter
Bugünkü tartışmaların en can alıcı noktası, Cüneyt Kahraman’ın “eksikliklere, hatalara ve yanlışlara karşı acımasızca neşter vurma” pratiğidir. Sosyalizm, bir nostalji kulübü değildir. Aksine, kendi hatasını sınıfsal bir perspektifle analiz edemeyen her yapı, sistemin içine entegre olmaya mahkumdur.
Bugün “ardılları” olduklarını iddia edenlerin içine düştüğü ideolojik-siyasi yozlaşma, tesadüfi bir gerileme değildir.
Bu durum:
- Sınıf Uzlaşmacılığı: Savaş alanlarından kopup, liberalizmin konforlu limanlarına sığınmanın sonucudur.
- Düne Lanet Yağdırmak: Geçmişin devrimci değerlerini “eskimiş” veya “dogmatik” olarak yaftalayıp, yerine sistem içi çözümleri koyma çabasıdır.
- Önderlik Krizidir: Cüneyt Kahraman’ın sorumluluk bilincinden yoksun, sadece onun mirasını tüketen bir asalaklaşma sürecidir.
Sonuç: Gurur ve Yeniden İnşa
Maoist Kaypakkayacı ruh, bugün düne lanet okuyanların yozlaşmış pratiklerinde değil; her türlü baskıya ve tasfiyeciliğe rağmen sınıf savaşımının mevzilerini terk etmeyenlerin iradesinde yaşamaktadır.
Cüneyt Kahraman’ı anmak; onun elindeki o “neşteri” alıp bugün devrimci safları kemiren liberalizme, çürümeye ve yozlaşmaya karşı korkusuzca kullanmaktır. Onun 29 yıl önceki direnişi, bugün bizim için bir yas değil, yeniden ayağa kalkışın manifestosudur.
Komünist Önder Cüneyt Kahraman Ölümsüzdür!
Halk Savaşçıları Ölümsüzdür!
Demokratik Haklar Platformu