Tarım iş kolunda yaşanan iş cinayetlerine dair rapor hazırlayan İSİG Meclisi, son 10 yılda bin 803 tarım işçisinin iş cinayetleri sonucu hayatını kaybettiğini açıkladı.
İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Meclisi’nin (İSİG Meclisi) “Tarım İş kolu İşçi Cinayetleri Raporu” açıklandı. Rapora göre; 2013 yılından bugüne en az bin 803 tarım işçisi iş cinayetlerinde hayatını kaybetti. Raporda hayatını kaybedenlerin 235’inin çocuk, 254’ünün göçmen, bin 457’sinin erkek ve 346’sının kadın olduğu belirtildi.
Raporda, 2013 yılında 122, 2014’te 140, 2015’te 202, 2016’da 177, 2017’de 154, 2018’de 184, 2019’da 190, 2020’de 215, 2021’de 149, 2022’de 180 ve 2023 yılının ilk 8 ayında 90 işçinin hayatını kaybettiği bilgisine yer verildi.
Tarım işkolunda iş cinayetlerinin mesleklere göre dağılımı şöyle:
847 mevsimlik tarım/tarla işçisi, 451 çoban/hayvan çiftliği işçisi, 416 orman işçisi ve 89 ücretli çalışan balıkçı hayatını kaybetti.
Tarım işkolunda hayatını kaybedenlerin 15’inin (yüzde 0,83) sendikalı, 1788’inin ise (yüzde 99,17) sendikasız olduğu belirtildi.
Tarım işkolunda iş cinayetlerinin nedenlerine göre dağılımı şöyle:
Trafik, Servis Kazası nedeniyle 596 işçi; Ezilme, Göçük nedeniyle 344 işçi; Zehirlenme, Boğulma nedeniyle 245 işçi; Şiddet nedeniyle 128 işçi; Yıldırım düşmesi nedeniyle 107 işçi; Kalp Krizi, Beyin Kanaması nedeniyle 101 işçi; Yüksekten Düşme nedeniyle 78 işçi; Elektrik Çarpması nedeniyle 54 işçi; Kesilme, Kopma nedeniyle 24 işçi; Nesne Çarpması, Düşmesi nedeniyle 23 işçi; İntihar nedeniyle 20 işçi; Patlama, Yanma nedeniyle 18 işçi; diğer nedenlerden dolayı 65 işçi hayatını kaybetti.
Tarım işçileri taleplerini netleştirmeli ve örgütlenmelidir denilen raporda iş cinayetlerinin önüne geçilebilmesi için çözüm önerileri şöyle sıralandı:
1- Köylüleri “mevsimlik” ve “gezici” işçiliğe zorlayan koşulların ortadan kaldırılması hedeflenmelidir. Bu noktada tarımda neo-liberal politikaların uygulanmasına son verilmelidir. Köyler yerleşime ve üretime uygun bir biçimde yeniden yapılandırılmalıdır. Ekolojiye ve gıda güvenliğine öncelik veren köklü bir Tarım Reformu yapılmalıdır.
2- Mevsimlik tarım işçilerinin temel haklardan (ücret, çalışma saati, sosyal güvence, sendikal örgütlenme) yararlanmalarını sağlayacak kapsamlı bir yasal düzenleme yapılmalı, dayıbaşılık kaldırılmalı ve halihazırda çıkarılmış yönetmeliklerin hayata geçirilmesi sağlanmalıdır.
3- Mevsimlik tarım işçilerine yönelik izole etme, aşağılama (örneğin fişleme) ve şiddet politikalarının önüne geçecek idari ve toplumsal tedbirler alınmalıdır.
4- Tarım işçilerinin çalıştıkları yerlerde başta sağlık ve eğitim olmak üzere hizmetlere ulaşımı için tedbirler alınmalıdır.
5- Çocukların eğitime ulaşmaları, sağlıklarının korunması en başta gelen sorundur. Kamusal bir politika oluşturulmalıdır. Periyodik olarak genel sağlık taramaları yapılmalı ve sağlık hizmetlerinden yararlanmaları ücretsiz olmalıdır.
6- Kadınların çalışma dışında üzerlerinde olan çocuk bakımı ve ev işleri için yerleşim alanlarında kreş, ortak mutfaklar ve çamaşırhaneler oluşturulmalıdır. Kadın sağlığına dönük çalışmalar yapılmalıdır.
7- Tarım işçileri için sağlıklı (temiz su, banyo ve lavabo vb.) ve sosyalleşme imkanı sağlayan barınma alanları oluşturulmalıdır.
8- Tarım işçilerinin çalıştıklara alanlara ulaşımı, uygun araçlarla ve güvenli bir şekilde yapılmalıdır.