“Baskının ve haksızlığın olduğu her yerde tepkisini net bir tavırla ortaya koymuş ve ait olduğu sınıf bilincini ezilenlerden yana, gittiği her yere taşımaya çalışmıştır Alevi yolunu yaşayanlar.”
Ezilen İnanç Mücadelesinin Özü ve Kurumsal Yozlaşma
Devrimci gelenek, niceliğin (sayısal çoğunluğun) konformizmine karşı niteliğin (doğrunun, hakikatin ve sınıf bilincinin) inatçı direnişidir. Tarih boyunca ezilenlerin safında yer alanlar, kurulu düzenin ya da o düzenin küçük burjuva aparatlarına dönüşen bürokratik yapıların her türlü tasfiyeci, bölücü ve sağcı yönelimleriyle karşı karşıya kalmışlardır.
Bugün Avrupa Alevi Birlikleri Federasyonu (AABF) ve Avrupa Alevi Birlikleri Konfederasyonu (AABK) ekseninde yaşananlar; sıradan bir “koltuk kavgası” veya iki bürokratik grubun iktidar çekişmesi değildir. Bu tablo, halkın alın teriyle ve ortak emeğiyle yaratılmış değerlerin küçük burjuva kariyeristler tarafından nasıl gasp edildiğinin, muhalif seslerin nasıl “hain, bölücü” gibi ezberlenmiş yaftalarla susturulmaya çalışıldığının açık bir göstergesidir. Sayısal olarak azınlıkta olmak, devrimci pusulanın doğruluğundan sapmak için asla bir gerekçe olamaz. Bilakis, gerçeğin ve halkın çıkarlarının sesini savunmak, devrimci ahlakın ta kendisidir.
Bürokratik Yönetim ve “Böl-Parçala-Yönet” Taktikleri
Mevcut yönetim anlayışı, burjuva devlet mekanizmalarının ve reformist siyasetin o tanıdık refleksini Alevi kurumlarına taşımaktadır. Her genel kurul öncesi devreye sokulan senaryolar, devrimci mücadele pratiğinde çok iyi bilinen bir ezberdir:
• Ötekileştirme ve Hedef Gösterme: Kurumların en üst kademelerinde emek harcamış isimlerin, yönetime aday oldukları anda birer “bölücü” ilan edilmesi, burjuva siyasetin tükenmişliğinin itirafıdır.
• Koltuk İstikrarı İçin Toplumsal Kırılmalar: Alevi toplumunu yapay kamplara bölmek, inanç değerlerini veya siyasi etiketleri birer sopaya dönüştürmek, koltuğu korumanın tek garantisi olarak görülmektedir.
Ancak unutulmamalıdır ki, bu tür hiyerarşik ve bürokratik yapılar ne kadar gürültü çıkarırlarsa çıkarsınlar, temel hakikatleri halının altına süpüremezler.
Alevi Toplumunda Sınıfsal Ayrışma ve Sosyo-Ekonomik Dinamikler
Alevi toplumunun devrimcilere ve mazlumların mücadelesine tarihsel yakınlığı, homojen bir dünya görüşünden ziyade, büyük oranda yoksul olmaları ve düzenin dışına itilmeleri gibi sosyo-ekonomik ilişkiler içindeki pozisyonlarından kaynaklanmaktadır.
Ancak tarihsel süreç ve sermaye birikimi dinamikleri göz ardı edilmemelidir. Aleviler içerisinden de zamanla ekonomik olarak varsıllaşan kesimlerin ortaya çıkması, her toplumsal kesimde olduğu gibi bu yapının da kendi içinde sınıfsal ayrışmalar yaşamasını kaçınılmaz kılmıştır. Sistemin çekim alanına kapılıp varsıllaşan, burjuvalaşan unsurların, tıpkı diğer muhafazakâr veya liberal kesimler gibi zamanla statükoculaşması ve gericileşmesi sosyolojik bir yasalaktır. Dolayısıyla Alevi kurumlarındaki mevcut bürokratik yozlaşma, bu nesnel sınıfsal dönüşümden ve küçük burjuva kariyerizminden bağımsız ele alınamaz.
Deprem Paraları ve Şeffaflık: Halkın Emeğine İhanet Edilemez
Mesele sadece tüzüksel veya hukuki bir “Onursal Başkanlık” tartışmasından ibaret değildir; bu tür idari hamleler genellikle asıl gündemi perdelemek için araçsallaştırılmaktadır. Tüzük süreçlerinin usulüne uygun işletilip işletilmediğinden bağımsız olarak, kurumların odağında duran temel ve devredilemez gündem şudur: Deprem kriz masasında toplanan milyonların akıbeti nerededir?
• Dünya genelinden, en acılı ve zor günlerde toplanan yardımların hangi hesaplarda toplandığı ve nerelere harcandığı sorulmalıdır.
• Bu soruları yöneltenleri susturmaya veya suç ortaklığı refleksleriyle geçiştirmeye çalışmak, halkın iradesine karşı işlenmiş açık bir suçtur.
Devrimci tavır, kılı kırk yaran bir şeffaflığı savunmayı, iktidar sahiplerinin maskesini düşürmeyi ve hesapsız tek bir kuruşun dahi hesabını sormayı zorunlu kılar.
Azınlıkta Olsak Dahi Doğrudan Yana Devrimci Tavır
Dursun Turgut yoldaş, Pir Sultan Abdal Kültür Derneği (PSAKD) çalışmaları içerisinde mütevazı ve dürüst katkılarıyla bilinen, emeğin ve mazlumların safında durmuş bir devrimciydi. Onu ve bu uğurda bedel ödeyenleri anarken, kişileri mitolojik bir düzleme taşımak yerine, temsil ettikleri devrimci çizgiyi bugüne taşımak esastır.
Bugün Alevi kurumlarında sayısal çoğunluğu elinde bulundurduğunu zanneden kibirli bürokratik yönetime karşı, sayıca azınlıkta olsak dahi, Alevi kurumlarında faaliyet yürüten tüm devrimci ve ilerici bireylere tarihi bir sorumluluk düşmektedir. Bu hat şu ilkeler üzerinde yükselmelidir:
1. Hakikatin Savunulması: Çoğunluk ne kadar bağırırsa bağırsın, yalanın ve demagojinin karşısında gerçeği, şeffaflığı ve hesap verilebilirliği haykırmaktan vazgeçmemek.
2. Kişilerin Değil, Toplumun Esas Alınması: Kurumların kimsenin şahsi mülkü veya aile şirketi olmadığını, bizzat Alevi emekçi halkın ortak değeri olduğunu yüksek sesle yinelemek.
3. Baskılara Boyun Eğmemek: Bel altı iddialarla, yaftalamalarla ve kürsü zorbalıklarıyla gerçeğin üstünü örtmek isteyenlere karşı devrimci bir cüretle dikilmek.
Örgütlenme ve ittifak süreçlerine yaklaşımımız da bu ilkeler çerçevesindedir. AABF’nin çağrısıyla 22 kurumun imzaladığı deklarasyonlar gibi girişimler, belirli nesnel zeminlerde değerlendirilse bile; daha geniş çaplı ittifakların hangi gerekçelerle ve hangi uzlaşmalarla kurulduğunun muhasebesi yapılmalıdır. Kendi iç muhalefetine tahammülsüzlük gösteren, dar çıkarları merkeze alan tasfiyeci ittifak anlayışlarını reddediyoruz. Gerçek bir birleşik hareket ve ittifak ancak faşizan baskılara, hak gasplarına ve halkın çıkarlarına karşı net bir hat örüldüğü ölçüde anlamlıdır.
Kurumlar Halkındır, Tarih Hesap Soracaktır
Alevi kurumları; koltuklarını kirli ittifaklarla korumaya çalışanların çiftliği değil, yüzyıllardır zulme direnenlerin ocağıdır. Bugün yapılması gereken; iktidar sahiplerinin “böl-parçala” oyunlarına gelmek değil; deprem paralarının hesabını sormak, şeffaf bir yönetim anlayışını inşa etmek ve kurumları bürokratik koltuk sevdalılarından arındırmaktır.
Tarih, çoğunluğun arkasına sığınıp haksızlığı onaylayanları değil; azınlıkta olsalar dahi hakikatin bayrağını yere düşürmeyenleri yazacaktır.
Mehmet KARACA
