HABAŞ’TA 16 İŞÇİ KATLEDİLDİ: 2026’DA İŞ CİNAYETLERİ 1.900’Ü AŞTI! KAPİTALİST SERMAYE DÜZENİ İŞÇİLERİ ÖLÜME GÖNDERİYOR!

WhatsApp Image 2026-11-10 at 10.49.26 (1)

İşçinin yaşamı sermayenin kârından ucuz değildir! HABAŞ’taki katliam, Türkiye’de yıllardır süren iş cinayetleri düzeninin yeni ve ağır bir halkasıdır. İş güvenliğini maliyet, işçiyi tüketilebilir emek gücü olarak gören kapitalist üretim ilişkileri ve bu düzeni koruyan AKP-MHP iktidarı hesap vermelidir!

HABAŞ’ta 16 işçi yaşamını yitirdi.

İzmir’in Aliağa ilçesinde bulunan HABAŞ Demir Çelik Fabrikası’nda 9 Kasım 2026 Pazartesi günü meydana gelen patlama ve yangında 16 işçi yaşamını yitirdi, 13 işçi yaralandı. Yaralılardan ikisinin durumunun ağır olduğu açıklandı.

Patlama, fabrikanın çelikhane bölümünde kazan değişimi ve bakım çalışmaları sırasında meydana geldi. İzmir Valisi Süleyman Elban’ın ilk açıklamasına göre tavan vincinin düşmesiyle malzemeler fırına çarptı; olay sırasında doğal gaz hattının da zarar görmesiyle patlama yaşandı. Bu açıklama, soruşturmanın tamamlanmış teknik sonucu değil, olayın ilk değerlendirmesidir.

Cumhurbaşkanı Kabine Toplantısı sonrasında yaptığı açıklamada 16 kişinin yaşamını yitirdiğini doğruladı. Menemen Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından soruşturma başlatıldı, dört savcı görevlendirildi ve altı şüpheli gözaltına alındı.

Ancak burada temel mesele yalnızca patlamanın hangi teknik nedenle gerçekleştiği değildir. Bakım ve onarım çalışmaları hangi güvenlik prosedürleriyle yürütülüyordu? Vinç ve gaz hattı denetimleri yapılmış mıydı? İşçilerin bulunduğu alan yeterince güvenli hâle getirilmiş miydi? İş güvenliği uzmanlarının uyarıları var mıydı? İşletmenin geçmişindeki kazalar ve denetim kayıtları ne gösteriyor?

Bu soruların tamamı bağımsız ve şeffaf biçimde yanıtlanmalıdır.

2026’nın ilk on ayında en az 1.929 işçi katledildi!

HABAŞ’taki katliam, Türkiye’deki iş cinayetlerinin münferit bir olay olmadığını gösteren uzun bir bilanço içinde değerlendirilmelidir.

İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Meclisi’nin (İSİG) açıkladığı verilere göre:

bu yil İş cinayetlerinde yaşamını yitirenler;

2026 Ocak-Eylül; En az 1.736

2026 Ekim; En az 193

İlk 10 ay toplamı ; En az 1.929

HABAŞ, 9 Kasım ; En az 17

Böylece İSİG’in ilk dokuz aylık verisiyle ekim raporunu topladığımızda, 2026’nın ilk on ayında en az 1.929 işçinin yaşamını yitirdiği görülüyor. HABAŞ’ta 17 işçinin ölümü de eklendiğinde, 10 Kasım itibarıyla bilinen sayı en az 1.946’ya ulaşıyor.

Bu son rakam, kasım ayının diğer günlerinde yaşanan iş cinayetlerini henüz içermeyen bir alt sınırdır; yılın kesinleşmiş bilançosu değildir.

İSİG’in 2025 yılı bilançosu ise en az 2.105 işçi ölümüdür. 2014-2025 döneminde toplam en az 23.625 işçinin çalışırken yaşamını yitirdiği yine İSİG verilerinde yer alıyor.

Bu rakamların arkasında çocuk işçiler, göçmen işçiler, kadın emekçiler, inşaat işçileri, tarım işçileri, madenciler ve metal işçileri bulunuyor. Her bir rakam, yarım kalan bir yaşamı, ailesinden koparılan bir insanı ve önlenebilir bir ölümü ifade ediyor.

SOMA’DAN DİLOVASI’NA, AMASRA’DAN HABAŞ’A: KATLİAMLARIN ORTAK ADI SERMAYE DÜZENİ

Türkiye’nin yakın tarihi, işçi katliamlarının birbirini izlediği bir mezarlığa dönüştürülmüştür.

Davutpaşa – 31 Ocak 2008: Maytap atölyesi patlamasında 21 işçi yaşamını yitirdi.

Soma – 13 Mayıs 2014: Maden faciasında 301 madenci katledildi.

Ermenek – 28 Ekim 2014: Maden faciasında 18 işçi yaşamını yitirdi.

Şirvan – 17 Kasım 2016: Maden göçüğünde 16 işçi yaşamını yitirdi.

Amasra – 14 Ekim 2022: Maden patlamasında 42 madenci yaşamını yitirdi.

İliç – 13 Şubat 2024: Maden faciasında dokuz işçi yaşamını yitirdi.

Dilovası – 8 Kasım 2025: Parfüm dolum tesisindeki yangında yedi işçi yaşamını yitirdi.

HABAŞ – 9 Kasım 2026: Fabrika patlamasında en az 17 işçi yaşamını yitirdi.

Bu katliamların her birinin kendine özgü teknik ve hukuki nedenleri bulunuyor. Ancak ortak noktaları; iş güvenliği denetimlerinin, önleyici tedbirlerin, kamusal sorumluluğun ve işçinin yaşam hakkının üretim ve kâr baskısı karşısında nasıl savunmasız bırakıldığıdır.

HABAŞ KATLİAMININ ARDINDAN YAYIN YASAĞI: GERÇEKLERİN ÜZERİ ÖRTÜLEMEZ!

HABAŞ katliamında kamuoyunun yanıt beklediği sorular henüz ortadayken, 9 Kasım akşamı Aliağa Sulh Ceza Hâkimliği tarafından soruşturma tamamlanıncaya kadar olay hakkında haber, röportaj, eleştiri ve yorum içeren yayınlara yasak getirildiği bildirildi.

Gerekçe olarak yanlış bilgilendirme ve soruşturmanın sağlıklı yürütülmesinin engellenmesi gösterildi.

Oysa işçilerin yaşamını yitirdiği bir fabrikada iş güvenliği önlemlerinin sorgulanması, kamuoyunun bilgi edinmesi ve sorumluların hesap vermesinin istenmesi soruşturmayı engellemek değil, toplumsal denetimin gereğidir.

Soruşturmanın gizliliği ile kamuoyunun haber alma ve eleştiri hakkı birbirine karıştırılmamalıdır. Bir işçi katliamının nedenlerini sorgulamak, şirketlerin ve kamu kurumlarının sorumluluğunu tartışmak suç değildir.

İŞÇİLERİN KANIYLA BESLENEN SERMAYE DÜZENİ! AKP-MHP FAŞİST DİKTATÖRLÜĞÜ İŞÇİ KATLİAMLARININ SİYASİ SORUMLULUĞUNDAN KAÇAMAZ!

HABAŞ’ta 17 işçinin yaşamını yitirmesi, Türkiye’de kapitalist üretim düzeninin işçi sınıfına dayattığı ölümcül koşulların yeni bir göstergesidir. Bu katliamı yalnızca bir fabrikanın teknik arızası, talihsiz bir kaza ya da münferit ihmal olarak açıklamak, sorunun sınıfsal ve siyasal karakterini gizlemektir.

Türkiye’de işçi cinayetleri, kapitalist üretim ilişkilerinin yapısal bir sonucu olarak süreklilik kazanmıştır. İşçinin yaşamı, patronun üretim takvimi ve maliyet hesabı karşısında ikincilleştirilmektedir. Güvenlik önlemleri maliyet kalemi olarak görülmekte, üretimin durması sermayenin kaybı sayılmakta, işçinin ölümü ise çoğu zaman soruşturma dosyalarına sıkıştırılmaktadır.

Soma’da 301 madenci katledildiğinde de aynı sorular sorulmuştu. Amasra’da 42 madenci yaşamını yitirdiğinde de… İliç’te dokuz işçi toprağın altında kaldığında da… Dilovası’nda yedi emekçi yanarak öldüğünde de…

Şimdi HABAŞ!

Değişen fabrikalar, şirketler ve katliamların biçimi; değişmeyen ise işçinin yaşamını sermayenin çıkarlarına tabi kılan düzendir.

İş cinayetleri kader değil, sınıfsal bir tercihin sonucudur!

Kapitalist üretimin temel amacı toplumsal ihtiyaçları karşılamak değil, sermayenin kendisini büyütmesi ve azami kâr elde etmesidir. Bu nedenle iş güvenliği önlemlerinin maliyeti, üretim sürekliliği ve rekabet baskısı arasındaki çelişki sürekli yeniden üretilir.

Bu çelişkinin bedelini işçiler canlarıyla öder.

İşçinin çalışma koşulları üzerindeki söz hakkının zayıflatılması, sendikal örgütlenmenin önüne çıkarılan engeller, taşeronlaştırma, güvencesiz istihdam ve etkisiz denetim mekanizmaları, bu düzenin tamamlayıcı unsurlarıdır.

Burada AKP-MHP iktidarının siyasal sorumluluğu açıktır.

Yaklaşık çeyrek yüzyıldır ülkeyi yöneten AKP iktidarı ve onun MHP ile kurduğu faşist iktidar bloku, sermaye birikimini ve patronların çıkarlarını önceleyen politikalarıyla çalışma yaşamındaki güvencesizliği derinleştirmiştir. İşçi sağlığı ve güvenliğini korumak devletin temel yükümlülüklerinden biri olmasına rağmen, denetim ve yaptırım mekanizmalarının etkinliği sürekli tartışma konusu olmaktadır.

Bu nedenle HABAŞ katliamının sorumluluğu yalnızca fabrikadaki teknik süreçlerle sınırlı ele alınamaz. Denetim kurumlarının, çalışma yaşamını düzenleyen kamu otoritelerinin ve sermaye lehine oluşturulan politikaların da hesabı sorulmalıdır.

AKP-MHP faşist diktatörlüğü, bir taraftan işçi sınıfının örgütlü mücadelesini baskı altında tutarken diğer taraftan sermayenin üretim ve birikim koşullarını güvenceye alan bir siyasal düzeni sürdürmektedir. İşçi sınıfının yaşam hakkı ve örgütlenme özgürlüğü bu düzenin karşısında savunulmak zorundadır.

Katliamın ardından altı gözaltı yetmez: Bütün sorumlular açığa çıkarılmalıdır!

HABAŞ soruşturmasında altı kişinin gözaltına alınması, gerçeklerin ortaya çıkarılması açısından başlangıç niteliğindedir. Ancak kamuoyu birkaç teknik personelin ya da alt kademe yöneticinin cezalandırılmasıyla yetinemez.

Şu soruların yanıtı verilmelidir:

Fabrikanın geçmiş yıllara ait iş güvenliği denetim raporları nelerdir?

Kazan değişimi ve bakım çalışmaları hangi risk analizlerine göre yürütülmüştür?

Vinç, fırın ve doğal gaz hattının güvenliği hangi kurumlarca denetlenmiştir?

İş güvenliği uzmanlarının ve çalışanların daha önce bildirdiği tehlikeler var mıdır?

İşletme yönetiminin ve denetimden sorumlu kamu görevlilerinin ihmali bulunmakta mıdır?

Yaşamını yitiren işçilerin ailelerinin hakları ve yaralı işçilerin tedavi ve tazminat süreçleri nasıl güvence altına alınacaktır?

Bu soruların yanıtları kamuoyuna açıklanmalı, bağımsız uzmanların ve işçi temsilcilerinin incelemeye katılması sağlanmalıdır.

İşçi sınıfının kurtuluşu örgütlü mücadelededir!

HABAŞ’ta katledilen 17 işçinin hesabı, yalnızca adli soruşturmanın sonucuna bırakılabilecek bir mesele değildir. Bu katliam, Türkiye işçi sınıfının yaşam hakkı, örgütlenme özgürlüğü ve insanca çalışma koşulları mücadelesinin doğrudan konusudur.

Soma’dan HABAŞ’a uzanan işçi katliamları zincirini kırmanın yolu, işçilerin kendi çalışma koşulları üzerinde söz ve karar sahibi olmasından, bağımsız sendikal örgütlenmenin güçlendirilmesinden, işçi denetiminin kurulmasından ve sermayenin sınırsız tahakkümüne karşı mücadeleden geçmektedir.

İşçi sağlığı ve güvenliği patronların insafına bırakılamaz. Üretimin durdurulmasını gerektiren bir tehlike varsa üretim durdurulmalı; hiçbir işçi ekmek parasını kazanmak için yaşamını riske atmaya zorlanmamalıdır.

İşçi sınıfının tarihsel mücadelesi, sermayenin kâr düzenine karşı insan yaşamını, emeği ve toplumsal ihtiyaçları esas alan bir mücadeledir. Bu mücadele, yalnızca daha güvenli işyerleri için değil, işçinin kendi emeği ve geleceği üzerinde söz sahibi olacağı bir toplumsal düzen için de yürütülmelidir.

HABAŞ’ta katledilen işçilerin hesabı sorulmalıdır!

Soma’nın, Amasra’nın, İliç’in, Dilovası’nın ve HABAŞ’ın hesabı sorulmalıdır!

İş cinayetlerine, sermaye sömürüsüne, sendikal baskılara ve AKP-MHP faşist diktatörlüğünün emek düşmanı politikalarına karşı örgütlü sınıf mücadelesi büyütülmelidir!

İşçiler ölmesin, patronların kârı için canlar verilmesin!

Mobil sürümden çık