İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Cemil Tugay, 7 Ekim’de Cumhurbaşkanı ve AK Parti Genel Başkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın taktığı rozetle AK Parti’ye katıldı. Tugay, 2024 yerel seçimlerinde CHP adayı olarak İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı seçilmiş, Haziran 2026’da CHP’den istifa ederek görevini bağımsız sürdürmüştü.
Tugay, AK Parti’ye katılımının ardından yaptığı konuşmada “AK Parti kimsesizlerin kimsesidir” ifadesini kullandı. Erdoğan ise Tugay’a “AK Parti ailesine hoş geldin” diyerek merkezi hükümet ile yerel yönetim arasındaki işbirliğinin önemine vurgu yaptı.
İzmir’in uzun yıllardır muhalefet tarafından yönetilen bir büyükşehir olması nedeniyle Tugay’ın AK Parti’ye geçişi sembolik ve siyasal açıdan dikkat çekici bir gelişme oldu. AK Parti daha önce İzmir Büyükşehir Belediye Başkanlığı seçimlerini kazanamamıştı
SANDIKTA VERİLEN OY, MAKAM PAZARLIĞINA DÖNÜŞÜYOR.
Cemil Tugay’ın parti değiştirmesi yalnızca bir siyasetçinin parti değiştirmesi olarak ele alınamaz. Çünkü Tugay, AK Parti’ye CHP’den seçilmiş bir büyükşehir belediye başkanı olarak geçti. Dolayısıyla burada tartışılması gereken yalnızca Tugay’ın kişisel siyasi tercihi değil, seçmenin verdiği temsil yetkisinin niteliğidir.
İzmir halkı 2024’te Tugay’ı CHP adayı olarak seçti. Bugün aynı belediye başkanının iktidar partisinin rozetini takması, seçimlerde ortaya çıkan siyasal temsil ile seçim sonrasındaki siyasal saflaşma arasındaki çelişkiyi gündeme getiriyor.
Üstelik bu gelişme, Türkiye’de muhalefet belediyelerine yönelik operasyonların, tutuklamaların ve merkezi iktidar ile yerel yönetimler arasındaki güç mücadelesinin yoğunlaştığı bir dönemde yaşanıyor. Reuters da Tugay’ın geçişinin, muhalefet belediyelerine yönelik daha geniş yargısal ve siyasal baskı tartışmalarının ortasında gerçekleştiğine dikkat çekiyor. Hükümet yargının bağımsız olduğunu savunurken muhalefet ve eleştirmenler süreçleri siyasi baskı olarak değerlendiriyor.
Bizler açısından mesele, bir partinin diğerinden daha iyi olduğu iddiasına indirgenemez. Esas mesele, halkın siyasal iradesinin seçimden seçime sandığa sıkıştırılması ve seçilmiş temsilcilerin siyasal güç ilişkileri içerisinde bu iradeden bağımsız hareket edebilmesidir.
İzmir’de yaşanan gelişme, düzen siyasetinin kendi içindeki saflaşmaların halkın gerçek sorunlarının önüne nasıl geçtiğini de gösteriyor. İşçi ve emekçilerin geçim sıkıntısı, barınma sorunu, işsizlik ve yoksulluk sürerken düzen partileri belediye koltukları ve siyasal mevziler üzerinden güç mücadelesi yürütüyor.
Halkın ihtiyacı koltuk değiştiren siyasetçiler değil, kendi söz ve karar gücünü büyütebildiği demokratik ve örgütlü bir siyasal düzendir.