SANAYİDE 133 BİN KİŞİLİK İŞ KAYBI: GERÇEK İŞSİZLİK YÜZDE 30,9’A FIRLADI

ISSIZLIK

TÜİK’in 2026 yılı üçüncü çeyrek işgücü verileri, çalışma hayatındaki daralmayı ve güvencesizleşmeyi gözler önüne serdi. Üç ayda sanayi sektöründe 133 bin, tarımda 58 bin kişi işini kaybederken; zamana bağlı eksik istihdam ve umudunu yitirenleri kapsayan gerçek işsizlik oranı yüzde 30,9’a yükseldi.

Türkiye İstatistik Kurumu’nun (TÜİK) açıkladığı 2026 yılı Temmuz-Eylül dönemine ilişkin işgücü istatistikleri, sermaye yanlısı ekonomi programlarının emekçiler üzerindeki yıkıcı bilançosunu bir kez daha belgeledi. Resmi rakamlara göre 15 ve daha yukarı yaştaki işsiz sayısı bir önceki çeyreğe göre 46 bin kişi artarak 2 milyon 870 bine, dar tanımlı işsizlik oranı ise yüzde 8,1’e ulaştı. Ancak asıl tablo, zamana bağlı eksik istihdam edilenleri ve iş bulma umudunu yitirdiği için istatistiklerin dışına itilenleri kapsayan atıl işgücü (geniş tanımlı işsizlik) verilerinde ortaya çıktı: Gerçek işsizlik oranı 1 puanlık artışla yüzde 30,9’a tırmandı.

Sanayi ve Tarımda Çözülme, Hizmette Güvencesizleşme

Verilerin sektörel dağılımı, üretim alanlarındaki daralmayı ve istihdamın niteliğindeki bozulmayı açıkça gösteriyor. Üçüncü çeyrekte toplam istihdam 62 bin kişi azalarak 32 milyon 434 bine gerilerken, en ağır darbe sanayi ve tarım emekçilerine vuruldu:

 Sanayide 133 Bin İş Kaybı: Yüksek faiz politikaları, artan finansman maliyetleri ve iç pazardaki daralma, faturayı imalat sanayisi işçilerine kesti. Tek bir çeyrekte sanayi sektöründe 133 bin işçi işsiz kaldı.

 Tarımda Kopuş Sürüyor: Girdi maliyetleri ve düşük alım fiyatları kıskacındaki tarım sektöründe istihdam 58 bin kişi daha eridi.

 Kadın ve Genç İşsizliği Derinleşiyor: İstihdam oranı erkeklerde yüzde 65,7 iken kadınlarda yüzde 31,4’te kaldı. 15-24 yaş grubundaki genç işsizliği yüzde 14,1’e çıkarken, genç kadınlarda bu oran yüzde 21,3 ile kriz boyutuna ulaştı.

 Haftalık 42,3 Saatlik Sömürü: İşbaşında olan emekçilerin haftalık ortalama fiili çalışma süresi 42,3 saatte sabitlenerek, daha az işçiyle daha yoğun çalışma temposu dayatıldı.

Krizin Faturası İşçi Sınıfına Ödetilemez

TÜİK’in makyajlı rakamlarında dahi gizlenemeyen bu tablo, “enflasyonla mücadele” ve “ekonomik istikrar” adı altında yürütülen programın özünde emeğin ucuzlatılması ve işsizlik sopasıyla terbiye edilmesi operasyonu olduğunu kanıtlamaktadır.

Sanayide 133 bin işçinin kapı dışarı edilmesi, patronların kâr oranlarını korumak adına üretimi kısmasının ve işçi çıkarmayı en kolay çözüm olarak görmesinin sonucudur. Hizmet sektöründeki 120 bin kişilik artış ise güvenceli, sendikalı ve örgütlü sanayi işçiliğinin yerini; düşük ücretli, esnek ve parçalı çalışma biçimlerinin aldığını göstermektedir. Her üç emekçiden birinin gerçek anlamda işsiz ya da eksik istihdamda olduğu bir ülkede, “büyüme” ve “rasyonel ekonomi” masallarının işçi sınıfı nezdinde hiçbir karşılığı yoktur.

Sermayenin ve iktidarın işsizlik, yoksulluk ve güvencesizlik kıskacına karşı tek çıkış yolu; işten çıkarmaların yasaklanması, çalışma saatlerinin ücret kaybı olmaksızın düşürülmesi ve işçi sınıfının sendikal-siyasal öz örgütlülüğünün fabrikalardan mahallelere kadar büyütülmesidir.

Mobil sürümden çık