İŞÇİ DİRENİŞİ
Manisa’nın Soma ilçesinde İmbat Madencilik bünyesinde çalışan binlerce işçinin ödenmeyen ücretleri ve toplu iş sözleşmesinden doğan alacakları için başlattığı mücadele 6 Kasım 2026’da yeni bir aşamaya ulaştı.
Cumhuriyet’in 6 Kasım tarihli haberine göre işçiler, Eylül ayı maaşları ve birikmiş toplu iş sözleşmesi (TİS) alacaklarının ödenmesi için Soma’dan Ankara’ya yürüyüş başlattı. Kırkağaç ilçesindeki Çamlık mevkiinde jandarma tarafından durdurulan işçiler, Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı yetkilileriyle yapılan görüşmelerin ardından alacaklarının ödeneceği yönünde taahhüt aldı.
Ancak sendika temsilcileri, ödeme hesaplara geçmeden mücadelenin sona ermeyeceğini açıkladı.
Günün ilerleyen saatlerinde yaşanan gelişmelerde işçiler, jandarmanın biber gazlı müdahalesine rağmen barikatı aşarak madene girdi. Cumhuriyet’in saat 14.20’de yayımladığı habere göre işçilerin ocağa girmesinin ardından şirket yönetimi üretime yeniden başlanacağını duyurdu.
Nûmedya24’ün saat 14.24’te güncellenen haberinde ise Bağımsız Maden-İş Genel Başkanı Gökay Çakır’ın, işçilerin alacakları henüz ödenmediği için eylemin sürdüğünü belirttiği aktarıldı.
İşçilerin talepleri yalnızca ücretlerle sınırlı değil. 1 Ekim’de aynı işletmede yaşanan patlamada hayatını kaybeden beş madenci de anıldı. Sendika; ödenmeyen ücretlerin, bayram alacaklarının, primlerin ve TİS haklarının eksiksiz ödenmesini, işçi sağlığı ve iş güvenliği koşullarının iyileştirilmesini istiyor.
MADEN İŞÇİSİNİN ALIN TERİ PATRONUN İNSAFINA BIRAKILAMAZ!
Soma’daki gelişmeler, işçi sınıfının örgütlü mücadelesinin sermaye karşısındaki belirleyici gücünü bir kez daha ortaya koyuyor. Binlerce madenci, çalıştığı işletmede ürettiği değerin karşılığı olan ücretini ve toplu sözleşmeden doğan haklarını almak için mücadele ediyor.
İşçilerin önüne jandarma barikatı kurulması, hak arama mücadelesinin karşısına devletin zor aygıtlarının çıkarılması, sermaye ile devlet arasındaki sınıfsal ilişkinin somut bir görünümüdür. İşçinin alacağını istemesi engellenirken, üretimin sürdürülmesi ve şirket faaliyetlerinin devamı öncelik hâline getiriliyor.
Üstelik aynı işletmede daha önce beş madencinin yaşamını yitirdiği bir patlamanın yaşanmış olması, işçi sağlığı ve güvenliği meselesinin de ne kadar yaşamsal olduğunu gösteriyor. İşçinin yaşamı, ücretinden ve çalışma koşullarından ayrı düşünülemez.
Bakanlık tarafından ödeme sözü verilmesi önemli bir gelişme olsa da sözün tutulması, alacakların gerçekten işçilerin hesaplarına yatırılması ve çalışma koşullarının düzeltilmesi gerekir. İşçilerin mücadelesi bu nedenle sonuçlanmış değildir.
Soma madencilerinin direnişi yalnızca bir ücret mücadelesi değildir; sömürüye, güvencesizliğe ve işçi yaşamını hiçe sayan üretim düzenine karşı sınıfsal bir direniştir.
