DEVRİMCİ TARİH DİJİTAL SAHNELERDE PAZARLANAMAZ: KAZIM GÜNDOĞAN’IN SİYASAL İFLASI VE İKİYÜZLÜ “YÜZLEŞME” MASALI! Sercan Aydın

featured
0
Paylaş

Bu Yazıyı Paylaş

veya linki kopyala

Bu yazı, geçtiğimiz Eylül ayında Haydar Karataş’ın kişisel sayfasında yayımlanan metinler ve bu metinler üzerinden gelişen tartışmalara yanıt olarak kaleme alınmıştır. Aradan geçen zamana rağmen bu müdahalenin şimdi yapılıyor olmasının mazereti; anlık sosyal medya gürültüsünün ve dijital popülizmin yarattığı toz bulutunun dağılmasını beklemek, meseleyi sığ bir polemiğin ötesine taşıyarak aktörlerin pozisyonlarını nesnel bir soğukkanlılıkla tartabilme ihtiyacından doğmuştur. Devrimci sorumluluk, anlık reflekslerle dijital sahnelere malzeme vermeyi değil; tasfiyeci ve liberal savrulmalara karşı ideolojik ve politik zemini net bir biçimde örmeyi gerektirir. Karataş’ın zehirli diline ve Kazım Gündoğan’ın buna omuz veren tutumuna verilen bu yanıt, zamana yenik düşmeyen ilkeli bir hesaplaşmanın gereğidir.

Son dönemde Haydar Karataş’ın kaleme aldığı ve Eylül ayında kendi sayfasından kamuoyuna sunduğu metinler, Kaypakkaya geleneğine ve Halk Savaşı perspektifine yönelttiği eleştiri ambalajlı saldırılarla devrimci kamuoyunda tartışma yaratmıştır. Karataş’ın kişisel travmalarını, kırgınlıklarını ve edebi soslu öznel tasvirlerini bayraklaştırarak yürüttüğü bu saldırılar, nesnel bir tarihsel analizden ziyade, bireysel hesaplaşmanın ürünü olarak görünmektedir. Genelde devrimci hareketin, özelde ise Kaypakkaya geleneğinin hafızasında bu tür tasfiyeci ve burjuva-liberal ezberlerle malul yaklaşımlara daha önce gerekli ideolojik yanıtlar verilmiştir. Bu nedenle Karataş’ın hezeyanlarını ciddiye alıp ayrıca bir tartışma açmak, onun öznel gündemine prim vermek anlamına gelecektir.

Ancak bu çürümüş saldırılar karşısında, geçmişte aynı geleneğin örgütsel mekanizmalarında yöneticilik koltuğunu işgal etmiş olan Kazım Gündoğan’ın aldığı tutum, es geçilemeyecek politik bir sorundur. Karataş’ın tarihsel mirası hedef alan hezeyanlarına karşı “edebi yetenek” ve “sarsıcı düşünce” maskesiyle dostane bir mektup yayımlayan Gündoğan, bu tutumuyla açıkça devrimci tasfiyeciliğe omuz vermektedir. Dün bu gelenek içerisinde yöneticilik yapanların, bugün saldırılar karşısında kibar seyirci pozisyonuna geçmesi kabul edilemez!

Kazım Gündoğan’ın mektubu, bu tartışmanın en önemli siyasal boyutunu oluşturmaktadır. Gündoğan, Kaypakkaya geleneğinin bir kanadında uzun yıllar yöneticilik yapmış, örgütsel ve siyasal süreçlerde karar alıcı sorumluluk taşımış bir isimdir. Dolayısıyla onun geçmişle ilişkisi, dışarıdan bakan tarafsız bir aydının ilişkisi olamaz. Dün içerisinde bulunduğu, yöneticilik yaptığı ve kararlarına ortak olduğu geleneğin bugün hedef alınması karşısında, tarafsız bir “aydın” maskesi takarak kibar mektuplar yazma lüksü yoktur.

Karataş’ın saldırılarının içeriğine esaslı bir devrimci tutumla yaklaşmak yerine; onun edebiyatçılığına sığınmak, “vahşi duygu dünyasını” övmek ve meseleyi kişisel bir anlayışa indirgemek politik bir kaçıştır. Bir insanın kendince iyi bir yazar olması, onun devrimci harekete saldırma hakkını meşru kılmaz. Gündoğan, Karataş’ın saldırılarındaki zehirli politik özü görünmez kılarak, dijital popülizmin konforlu limanına demir atmıştır. Bu tutum, geçmişteki yöneticilik sorumluluğuyla taban tabana zıt bir konfor alanı yaratmaktadır.

Buradan Gündoğan’a açıkça soruyoruz:

 Yönetici olduğunuz dönemde alınan kararların hangilerinde sorumluluğunuz vardı?

 Hangi örgütsel tıkanıklıklara ortak oldunuz, hangi yanlışlar karşısında iktidar koltuğunun konforunu bozmayarak sessiz kaldınız?

 Bugün başkalarından “ikrar”, “yüzleşme” ve “onarıcı adalet” talep ederken, kendi geçmişinizin hesabını ne zaman vereceksiniz?

Başkalarına hakikat dersi vermek, konferans salonlarında komiteler kurmak kolaydır. Siyasal ve ahlaki cesaret, önce kendi geçmişinin kapısını açıp aynaya bakabilmektir. Kendi yöneticilik döneminin muhasebesini yapmaktan köşe bucak kaçanların, saldırılar karşısında dostluk çemberi kurması; kendi geçmişine sırt çevirmenin ve devrimci tasfiyeciliğe çanak tutmanın diğer adıdır. Gündoğan’ın “yüzleşme” çağrısı, kendi sicilindeki soru işaretlerini gölgelemek için kurgulanmış bir sahne dekorundan ibarettir.

Gündoğan’ın metnini süsleyen “hakikat”, “yüzleşme”, “adalet” ve “ikrar” gibi kavramlar, devrimci özden soyutlandığında burjuva liberalizminin dillendirdiği ucuz kılıflardan ibarettir. Gerçek hakikat arayışı, saldırıya uğrayan devrimci mirası korumasız bırakmak ya da saldırganla masada dostluk tazelemek değildir. Yüzleşme; geçmişin bütün devrimci birikimini postmodern bir çöp kutusuna atmak, bireysel kaprisleri tarihin yerine koymak hiç değildir.

Gündoğan’ın bu kavramların arkasına sığınarak kurduğu cümleler, siyasal sorumluluktan kaçışın en berrak perdesidir. Başkalarını sanık sandalyesine oturtup kendi geçmişine dokunulmazlık ilan edilemez. Karataş’ın edebi metinlerini “sarsıcı düşünce” olarak selamlayan bir yönetici geçmişinin, devrimci eleştiri geleneğiyle hiçbir bağı yoktur. Bu tutum, hakikat söylemini bir tür dokunulmazlık zırhına dönüştürmektedir.

Kazım Gündoğan’ın Dersim coğrafyasının acıları, Tertele ve hafıza çalışmaları üzerinden yürüttüğü faaliyetler elbette kıymetlidir. Ancak bu çalışmaların, sınıf mücadelesini, enternasyonalizmi ve dünya halklarının devrimci kurtuluş davasını ikincilleştiren bir kimlik siyareti bataklığına dönüştürülmesi asla kabul edilemez. Kaypakkaya yoldaşın mirası; ulusal sorunu, ezilen halkların haklarını ve devrimci demokrasiyi sınıf mücadelesi ekseninde ele alan bilimselliğe dayanır.

Halkın acılarını kimlik siyasetinin dar kalıplarına sıkıştırıp dijital mecralarda kişisel şöhretin hammaddesi yapmak, devrimci tarihe yazılmış en büyük haksızlıktır. Ne Dersim’in acıları sınıf mücadelesini silmek için bir gerekçedir ne de tasfiyeciliğe kılıf aramak için bir senettir. Gündoğan’ın hafıza çalışmalarındaki samimiyeti sorgulamıyoruz; ancak bu çalışmaların devrimci teori ve pratikten koparılarak bir tür kimlik siyareti projesine evrilmesi, Kaypakkaya çizgisinden kopuşun ilanıdır. Karataş’a yazdığı dostane mektup, bu kopuşun belgesidir.

SONUÇ: DEVRİMCİ TARİH SİZİN DİJİTAL OYUN ALANINIZ DEĞİLDİR!

Kazım Gündoğan’ın Karataş’ın hezeyanlarına yazdığı mektup; devrimci değerlerle kurulan bağın koparıldığının, yerine ise burjuva aydın bireyciliğinin ve dijital fırsatçılığın konulduğunun resmidir. Geçmişte yöneticisi olduğunuz, ekmeğini yediğiniz ve bedelleri üzerinden bugünkü konumunuzu kazandığınız devrimci bir geleneğe karşı sergilenen bu ilkesiz savrulmayı maskeleyemezsiniz.

Ne Karataş’ın edebi sığınakları ne de Gündoğan’ın dostluk mektupları, proletaryanın devrimci hafızasını tasfiye etmeye yetecektir. Kaypakkaya geleneği; tasfiyecilerin, geçmişinden kaçanların ve dijital sahne cambazlarının harcayacağı kadar ucuz bir miras değildir. Hesaplaşma, kişilerin keyfine ya da dostluk hukukuna göre değil; bilimsel sosyalizmin, devrimci eleştiri-öz eleştirinin ve proletarya enternasyonalizminin keskin kılıcıyla yapılacaktır.

Geçmişinizle yüzleşin, sorumluluklarınızı sahiplenin! Devrimci tarihin onurunu dijital popülizmin kırıntılarına kurban etmenize asla izin vermeyeceğiz! Bu tartışma, kişisel hesaplaşmaların değil, devrimci hareketin hafızasını ve geleceğini ilgilendiren bir ilkesel hesaplaşmadır. Kazım Gündoğan’ın suskunluğu ya da dostane mektupları, bu hesaplaşmanın önünde bir engel değil, aksine onun gerekliliğinin kanıtıdır.

Sercan Aydın

Uygulamayı Yükle

Uygulamamızı yükleyerek içeriklerimize daha hızlı ve kolay erişim sağlayabilirsiniz.