ABD Başkanı Donald Trump’ın Rusya ile Ukrayna arasında enerji tesislerine yönelik saldırıların durdurulması konusunda anlaşma sağlandığını açıklamasının ardından, ateşkesin kapsamı ve taraflarca kabul edilip edilmediği tartışma konusu oldu. Ukrayna Devlet Başkanı Volodimir Zelenski, Rusya’nın Harkiv’deki bir elektrik santrali dâhil enerji tesislerine saldırıları sürdürdüğünü söyledi. Kremlin ise anlaşmayı açık biçimde doğrulamak yerine temasların devam ettiğini belirtti. Avrupa Birliği de Rusya’nın askerî-sanayi yapısını hedef alan yeni yaptırımları kabul etti.
Ukrayna savaşı, diplomatik açıklamalarla sahadaki gerçeklik arasındaki uçurumu bir kez daha gösteriyor. Bir ateşkes ilan edildiğini söylemek, savaşın durduğu anlamına gelmiyor. Tarafların karşılıklı suçlamaları, belirsiz anlaşmalar ve devam eden saldırılar, kalıcı bir çözümün hâlâ sağlanamadığını ortaya koyuyor.
Enerji tesislerinin hedef alınması, yalnızca askerî ve ekonomik altyapıyı değil, doğrudan sivil yaşamı da etkiliyor. Elektrik, ısınma, su ve temel hizmetlerin kesintiye uğraması, savaşın yükünü cephe gerisindeki halkların sırtına bindiriyor. Kış yaklaşırken enerji altyapısına yönelik saldırılar, milyonlarca insanın yaşam koşullarını daha da ağırlaştırma riski taşıyor.
ABD, Rusya, Ukrayna ve Avrupa ülkelerinin politikaları; güvenlik, toprak, enerji ve ekonomik çıkarların iç içe geçtiği daha geniş bir güç mücadelesinin parçasıdır. Yaptırımların ve silah desteğinin tek başına barış getireceği varsayımı da sorgulanmalıdır. Barışın ölçütü, büyük güçlerin diplomatik masada elde ettiği avantajlar değil, saldırıların sona ermesi ve halkların can güvenliğinin sağlanmasıdır.
Savaşın uzaması, Ukrayna halkının yıkımını derinleştirirken Rusya’da ve Avrupa’da da emekçilerin ekonomik yükünü artırıyor. Gerçek bir ateşkes, tarafların açıklamalarından öte, doğrulanabilir karşılıklı yükümlülükler ve sivillerin korunmasıyla anlam kazanacaktır.
