Devrimci Demokrasi – Dünya
Filipinler Komünist Partisi’nin (FKP) önderliğinde ve Marksizm-Leninizm-Maoizm temelinde 1969 yılında kurulan Yeni Halk Ordusu (YHO), yarım yüzyılı aşkın süredir ülkenin dağlık ve kırsal bölgelerinde toprak eşitsizliğine, sömürüye ve emperyalist politikalara karşı Maoist halk savaşı çizgisiyle silahlı mücadele yürütmektedir. Tarihsel olarak Mindanao’nun dağlık ve kırsal bölgeleri, Luzon ile Visayas’ın çeşitli kesimleri YHO’nun en güçlü üs alanları ve stratejik faaliyet bölgeleri olmuştur. Onlarca yıldır tarım ve maden tekellerine, feodal yapılara ve devletin askeri taarruzlarına karşı düzenlenen baskınlar, sabotajlar ve kırsal denetim eylemleri, YHO’nun halk savaşı stratejisinin en somut örnekleri arasında yer almıştır.
Günümüzde Marcos yönetimi, bu köklü Maoist gerilla hareketine karşı yürüttüğü karşıdevrimci savaşta “son aşamaya” gelindiğini ve örgütün ülke çapında etkisizleştirildiğini ileri sürmektedir. Ancak devletin bu propaganda tablosu ile sahadan gelen operasyonel gerçekler arasında derin çelişkiler bulunmaktadır.
Devletin İstatistik Çelişkileri ve Psikolojik Savaş
Marcos rejimi, son yıllarda Maoist gerilla hareketinin gücünün kırıldığını ve aktif gerilla cephesinin kalmadığını iddia etmektedir. Devlet kaynakları bir yandan YHO’nun toplam savaşçı gücünün 785 kişiye düştüğünü öne sürerken, daha önceki açıklamalarda bu rakamın 1.100 civarında olduğu belirtiliyordu. Kısa aralıklarla değişen bu sayılar, “gerilla savaşı tamamen tasfiye edildi” propagandasının güvensizliğini gözler önüne sermektedir. Üstelik “etkisiz hale getirildi”, “teslim oldu” veya “öldürüldü” gibi farklı kategorilerin aynı istatistikte harmanlanması, bilinçli bir psikolojik harp taktiğidir.
Gerilla kaynakları ise devletin bu iddialarını reddederek özellikle Mindanao ve diğer kırsal alanlarda halk savaşı çizgisinin sürdüğünü savunmaktadır. Bağımsız olarak doğrulanması mümkün olmasa da, Filipinler ordusunun Temmuz sonunda Kuzey Mindanao’daki Agusan del Sur–Bukidnon sınırında yeni operasyonlar düzenlemek zorunda kalması, “son cephe” masalını bizzat devletin pratikleriyle boşa düşürmektedir. Geçmişte Kuzey Mindanao, Doğu Mindanao, Caraga, Negros ve Mindoro gibi geniş alanlarda varlık gösteren örgüt, devletin tüm “temizlendi” iddialarına rağmen kırsal tabanlı faaliyetlerini sürdürmeye devam etmektedir.
Gerileme Gerçeği ve Devrimci Perspektif
Devrimci duruş, devlet propagandasına karşı çıkmak adına hareketin yaşadığı sorunları görmezden gelmek olamaz. Yoğun askeri operasyonlar, kadro kayıpları ve tasfiye programları Maoist yönelime sahip YHO’yu ciddi biçimde geriletmiştir. Ancak bir gerilla hareketinin askeri darbe alması, onu doğuran nesnel koşulların ortadan kalktığı anlamına gelmez.
Filipinler kırsalındaki toprak eşitsizliği, büyük toprak sahiplerinin egemenliği, tarım ve maden tekellerinin sömürüsü, yoksulluk ve adaletsizlik tüm ağırlığıyla devam etmektedir. Devlet, askeri üstünlüğünü toplumsal bir meşruiyete dönüştürmeye çalışsa da, sömürü düzeni sürdükçe direnişin nesnel zeminleri varlığını korur.
Sonuç olarak; Marcos rejiminin her operasyon sonrasında “gerilla savaşı bitti” söylemini yeniden üretmek zorunda kalması, mücadelenin henüz propaganda metinlerinde bitirilemediğini göstermektedir. Filipinler’de mücadelenin kaderini devletin bültenleri değil, sınıf mücadelesinin kendisi ve ona uygun devam edecek olan FKP Önderliğinde ki Yeni Halk Ordusu’nun taktik hataları aza indirip stratejik başarıya giden yolda atacağı doğru adımlar belirleyecektir.
