Avrupa’nın göbeğinde yükselen aşırı sağ dalga ve AB ülkelerinin sınır dışı politikaları, kıtanın “insan hakları savunucusu” efsanesini yerle bir etmiştir. Zürih’teki “deport kampı” olayları, göçmenlerin insanlık dışı koşullarda, kelepçelerle ve şiddetle sınır dışı edilmeye çalışıldığını, ailelerin parçalandığını bir kez daha kanıtlamıştır. Yalnızca İsviçre genelinde son bir yılda binlerce düzensiz göçmen yakalanmış, binlercesi zorla sınır dışı edilmiş veya başka ülkelere devredilmiştir. Avrupa Birliği genelinde ise Eurostat verilerine göre; sadece 2025 yılında yaklaşık 492 bin kişiye sınır dışı etme kararı verilmiş, 135 binden fazla insan üçüncü ülkelere zorla veya destekli olarak geri gönderilmiştir. 2026 yılının ilk çeyreğinde de bu insan avı hız kesmemiş; 108 binden fazla insan için sınır dışı kararı çıkarılırken binlerce insan kamplarda tecrit edilmiştir. Bu rakamların zirvesinde ise Türkiye-Kuzey Kurdistan vatandaşları dahil olmak üzere ezilen coğrafyaların halkları yer almaktadır.
Avrupa demokrasisi, kendi yarattığı savaşlardan ve yoksulluktan kaçanlara karşı duvarlarını ve deport kamplarını büyütürken, aslında kendi sömürgeci geçmişini bugüne taşımaktadır. İstatistiklere yansıyan yüz binlerce insanı “sayı” olarak gören, onları kamplara kapatan ve kelepçeyle sınır dışı eden bu mekanizma, faşizmin kurumsallaşmış halidir. Bu düzenin “insan hakları” maskesi, sermayenin ucuz işgücü ihtiyacına göre şekillenmektedir; işçi ve mülteciler artık “yük” olarak görüldüğünde şiddetle kapı dışarı edilmektedirler. Göçmenler; sermayenin kâr hırsı, milliyetçi-ırkçı yükseliş ve bürokratik şiddet cenderesi arasındadır. Bizim safımız, sınırları çizenlerin değil, o sınırları yıkan ve her türlü sömürgeci politikaya karşı direnenlerin yanıdır. Göçmenlerin özgürlüğü, Avrupa’nın bu faşist duvarlarını aşacak dayanışma ağlarının örülmesinden geçer.
