Marksizm-Leninizm-Maoizm (MLM) bilimi, tarihin statik bir kaydı değil, değişimin dinamik motorudur. Proletarya partisinin 54. yılına girdiğimiz bu tarihsel kesitte, geriye dönüp baktığımızda gördüğümüz şey sadece bir takvim yaprağı değil; Türkiye ve Kürdistan topraklarında yankılanan ihtilalci bir çığlıktır.
Statükoya İndirilen Balyoz: Kaypakkaya Yoldaş’ın Teorik Atılımı
Türkiye ve Kuzey Kürdistan devrimci hareketi, 1972 öncesinde ya parlamenter hayallerin ya da küçük burjuva radikalizminin kıskacındaydı. Komünist önder İbrahim Kaypakkaya yoldaş, Büyük Proleter Kültür Devrimi’nin (BPKD) taze soluğunu coğrafyamızın bağrına taşıyarak bu kuşatmayı yardı.
Maoist anlayışın Türkiye ve Kuzey Kürdistan’daki köşe taşı, Kemalizmin faşist niteliğinin deşifre edilmesidir. Bu, sadece tarihsel bir tespit değil, hâkim sınıfların ideolojik hegemonya zincirini kırma eylemidir. Bu kopuş sayesinde proletarya partisi, şovenizmin batağına saplanmadan Kürt ulusal meselesinde devrimci bir mevzi kazanmıştır.
Maoist doktrine göre “iktidar namlunun ucundadır.” Ancak bu, kör bir şiddet değil, halkın örgütlü gücüne dayanan, “Kırlardan Şehirlere” uzanan uzun süreli bir Halk Savaşı stratejisidir. 54 yılın özeti şudur: Düşman ne kadar güçlü görünürse görünsün, halkın yaratıcı gücü ve partinin çelikten disiplini karşısında bir “kağıttan kaplan” olmaya mahkumdur.
Maoizm bize öğretmiştir ki; devrim bir akşam yemeği daveti değildir. O, bir sınıfın diğerini devirdiği bir şiddet eylemidir. Bu bilinçle, dağlardan fabrikalara kadar uzanan mevzilerde, reformizmin “yasalcı” prangaları her adımda parçalanmıştır.
Proletarya partisinin 54 yıllık tarihi aynı zamanda kesintisiz bir İki Çizgi Mücadelesi tarihidir. Partinin içine sızan sağ tasfiyeciliğe, liberalizme ve yılgınlığa karşı Maoist “Devrimci Eleştiri-Özeleştiri” silahı kullanılmıştır.
Maoist anlayış, partinin yaşayan bir organizma olduğunu bilir. Burjuva ideolojisinin partiye sızma girişimleri, “Kitle Çizgisi”ne sıkı sıkıya sarılarak ve proleter safları ideolojik olarak arındırarak püskürtülmüştür. 54. yıla bu denli dinamik girilmesinin sırrı, durmak bilmeyen bu içsel dönüşüm ve MLM bilimine sadakattir.
Girdiğimiz bu yeni süreçte, emperyalist-kapitalist sistem derinleşen bir kriz içindedir. Coğrafyamızda faşist saldırganlık artsa da, bu durum aynı zamanda devrimci durumun olgunlaştığının kanıtıdır.
Maoist Perspektifle 54. Yılın Görevi Şudur:
İdeolojik Berraklık: Revizyonizmin her türlü maskesini düşürmek.
Kitlelerle Bütünleşmek: “Halktan öğrenmek, halka öğretmek” prensibiyle her mahalleyi, her fabrikayı birer kale haline getirmek.
Savaşı Büyütmek: Egemenlerin korkulu rüyası olan halkın birleşik cephesini partinin öncü kurmayı altında birleştirmek.
54 yıl önce Vartinik’te yakılan meşale, bugün milyonların kurtuluş umududur. Komünist önder İbrahim Kaypakkaya’dan günümüze taşınan bu miras, pasifizme karşı savaş, dogma karşıtı canlı bir doktrin ve zafere olan sarsılmaz bir inançtır.
Şan Olsun Proletarya Partisinin 54. Mücadele Yılına!
Yaşasın Marksizm-Leninizm-Maoizm!
DEVRİMCİ DEMOKRASİ KOLEKTİFİ
