Türkiye ve Kuzey Kürdistan devrimci hareketi, tarihi boyunca sınıf mücadelesinin en keskin virajlarından geçmiştir; ancak bugün, burjuva devletin faşist cehennemi ile içeride üretilen sol görünümlü oportünist tasfiyeciliğin mendebur kıskacı arasında boğuşmaktadır. Proletaryanın evrensel bilimsel dünya görüşü olan Marksizm-Leninizm-Maoizm (MLM); bir yandan sermaye devletinin tüm zor aletleriyle kuşatılırken, diğer yandan kendi saflarında türeyen, teorik zırhı kemirilmiş, devrimci özneden arındırılmış reformist bir kangrenle karşı karşıyadır. Bu kangrenin en tipik, en sinsi ve en ikiyüzlü tezahürü, Maoist hareketin tasfiyesi pahasına pazarlanan ve pazarlaşmaya açılan “birlik” aldatmacasıdır. Bu sürecin en somut, en ibretlik ve en bayağı aktörleri ise Kaypakkayacı hareket içerisinde türeyen tasfiyeci kliklerdir.
Maoizm; devrimin kesintisizliği teorisi, halk savaşı stratejisi, stratejik savunma-denge-taarruz evreleri ve kopuşsuz kitle çizgisiyle harmanlanmış bütünsel bir devrimci eylem kılavuzudur. Burjuva devlet aygıtıyla uzlaşmaz bir çelişkiyi, reformist pasifizme karşı kesintisiz bir zoru ve iktidarın zora dayalı fethini emreder. Ne var ki, son yıllarda Türkiye devrimci hareketinde baş gösteren ideolojik çözülme, tasfiyeci güçlerin “birlik” söylemini, devrimci özden arındırılmış legalist bir bataklıkta buluşma aracı olarak kullanmalarını tetiklemiştir. Kaypakkayacı hareket içerisindeki tasfiyeci kliklerin önderlikleri, tarihsel birikimi omuzlayamayacak kadar sığlaşan teorik yetersizliklerini ve pratik iflaslarını örtbas etmek adına sürekli bir “birlik retoriği” üretmektedirler. Ancak bu birlik; proletarya enternasyonalizminin ilkelerine dayanmaz, MLM’nin sarsılmaz ideolojik çelişkiler zemininde örülmez, aksine, sınıf mücadelesinin keskin virajlarından korkan, burjuva parlamentarizmine, sivil toplumculuğa ve konformist legalizme göz kırpan pragmatist, ilkesiz ve oportünist bir ortaklıktır.
Bu yapıların sergilediği siyasi hat, oportünizmin klasiklerindeki “sözde devrimcilik, özde reformizm” formülasyonunun bugünkü somut kopyasıdır. Yapılar, kürsülerde, bildirgelerde ve ajitasyon metinlerinde Maoizm’e bağlılık yeminleri etmekte, ancak pratik politik hatlarını tamamen legal alanın konforlu sınırlarına ve sivil toplumcu icazetçiliğe endekslemektedirler. Lenin’in oportünizm tahlili, bugün bu kliklerin alnına kazınmış durumdadır: İşçi sınıfına ve devrime yöneltilen en büyük ihanet, doğrudan açık sınıf düşmanından değil; devrimci kisve altında kitleleri reformizme, pasifizme ve düzen içi çözümlere kanalize edenlerden gelir. Halk savaşı stratejisi, bu kliklerin kaleminde devrimci bir pratik olmaktan çıkarılmış; arka kapı arkasındaki düzen içi ittifakları gizleyen nostaljik bir retoriğe indirgenmiştir. Tasfiyeci çevreler, çıkardıkları yayın organlarında “devrim” ezgileri seslendirirken, pratikte burjuva düzenin hudutları içinde ehlileştirilen, sisteme entegre olan birer kitle pasifizatöründen öteye gidememektedirler. Bu tutum, kitleleri devrimci bilinçle donatmak değil, onları sermayenin ezici çarkları karşısında savunmasız bırakmaktır.
Maoist hareketin geleceği, bu tasfiyeci, kariyerist ve ikiyüzlü anlayışların inisiyatifine terk edilemeyecek kadar bedellerle yaratılmıştır. Sınıf mücadelesinin bu engebeli ve çetin kesitinde; devrimci safların oportünist hurdalıklardan arındırılması, ideolojik netliğin yeniden kuşanılması ve kitlelerle stratejik bağların MLM temelde yeniden örülmesi, ertelenemez bir tarihsel zorunluluktur. Kaypakkayacı tasfiyeci kliklerin önderliklerinin birlik kisvesi altında yürüttükleri bu tasfiyeci ve reformist siyaset, pratikte proletaryanın sırtına saplanan bir hançerdir. Gerçek komünistler ve Maoistler; bu oportünist maskeleri düşürmek, kitleleri gerçekle buluşturmak ve halk savaşı çizgisini somut, militan pratikle yeniden üretmek zorundadır. Devrim; ne reformistlerin tatlı su siyasetine ne de tasfiyecilerin ikiyüzlü ittifak tezgahlarına feda edilebilir. Yol bellidir ve tahlil keskindir: Tavizsiz MLM duruş, devrimci cüret ve tasfiyeciliğe karşı uzlaşmaz ideolojik-pratik savaş!
ROJDA ÜNSAL
